Rzut oszczepem

Oszczep znany był ludzkości od najdawniejszych czasów. Nie był jednak wówczas przyrządem sportowym lecz bronią do zdobywania żywności w czasie polowań na zwierzynę, a także stanowił narzędzie w toczonych walkach. W sporcie zasłynął w czasach antycznych, kiedy rzucanie nim stało się konkurencją sportową. Rzucanie oszczepem miało miejsce w 708 roku p.n.e. kiedy odbywały się starożytne igrzyska olimpijskie i przetrwało do czasów obecnych jako bardzo popularna dyscyplina sportowa. Starożytni Grecy używali ciężkich oszczepów bojowych ze spiżowymi i żelaznymi grotami, średniowieczni rycerze rzucali nim do celu, w XIX wieku służył do ćwiczeń gimnastycznych. Nowożytne igrzyska olimpijskie włączyły rzut oszczepem jako konkurencję w 1908 roku. Rzut oszczepem poprzedzony rozbiegiem odbywa się na bieżni stadionu. W zależności od płci oraz wieku zawodników używane są oszczepy o różnym ciężarze – dla kobiet i młodzików stosuje się sprzęt 600 gramowy, dla młodszych juniorów 700 g, starsi używają oszczepów 800 gramowych. Rekordy w rzutach oszczepem należą do Skandynawów. Rekordzistami świata byli również Polacy – Janusz Sidło w 1956r. oraz Ewa Gryziecka w 1972 roku.